Gdy byłem młody, spotkałem na jeziorze piękną dziewczynę.
Scuzi!
Szwajcaria?
Tak, Szwajcaria.
Amerykanin?
- Tak. A ty? - Też.
Płyń, aż zobaczysz dużą forsę, albo wpadniesz w czekoladę.
Dobrze, dzięki.
Uważaj!
- W porządku? - Tak.
Występują
MIĘDZY PIEKŁEM A NIEBEM
Można?
Właściwie, to nie.
2 lata temu
zarezerwowałem to miejsce.
A jak poproszę?
Zrobię wyjątek.
Znalazłaś Szwajcarię?
Znalazłam.
I przyłączyłam ją do Missouri. Wbiłam flagę i sprzedawałam
koraliki tubylcom.
Robią dobre kanapki. Przyniosłam kilka.
Jestem Anna.
Collins.
Wiem, to ty odkryłaś Szwajcarię. Piszą o tym wszystkie gazety.
Jestem Chris Nielsen.
Skąd wiedziałaś, że tu będę?
Nie wiedziałam.
Muzyka
Zdjęcia
- Musisz coś zjeść. - Zjem w szkole.
Wiem, co to będzie.
Mam dziś mecz.
I klasówkę.
Jestem przygotowany. Spoko.
Mamo.
Odbierz mnie po lekcjach. Nie chcę oglądać meczu.
Mam zebranie.
Angie odbierze ciebie
i twojego brata.
Weźmie duże auto.
- Jutro przyjdę na występ chóru. - Nie mogłaś.
Chcę was posłuchać.
Już późno!
Wyprowadzę wóz.
- Idź na mistrza! - Dobrze.
Kocham cię.
Chcesz śniadanie lana?
- Zdrowe kanapki. Nie wymień ich... - Na chrupki. Wiem.
Scenariusz
Wtedy ostatni raz Annie i ja widzieliśmy ich żywych.
Reżyseria
Gdy śmierć zabiera nasze dzieci,
stawiamy sobie wiele pytań.
Jaki jest sens życia
po takiej tragedii?
Ewangelia św. Łukasza mówi o raju,
który nas czeka.
W CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Zwyciężyła...
Stacey Jacobs!
Witaj, Stacey.
Jestem doktor Nielsen.
Za późno.
Ładny strumień.
Ulżyło mu. Czekał na to z 10 lat.
Stacey!
Co to znaczy?!
Nic się nie stało. Moje dzieci mówią: "I tak nie patrzyłeś".
Lubisz króliki?
To zrób tak.
Dziki królik. Ostrożnie.
Zrobiłyśmy rentgena.
Widzisz, masz więcej zdjęć
niż modelka.
Nosiłaś kiedyś okulary?
Nie używa.
Boli cię głowa?
Bez przerwy.
Zrób coś dla mnie. Zasłoń nos i usta.
Tak. I oddychaj.
- Pani Nielsen. - Moja żona.
Potrafisz wytrzymać dłużej, niż ona będzie mówić?
Mam kłopot.
Mów. Spokojnie.
Nie dotarło 8 eksponatów.
Muszę znaleźć inne, przywieźć, ustawić i oświetlić.
Nie panikuj.
To nasza rocznica,
a ja wszystko zepsułam!
Christy! Muszę tu zostać.
Dobrze, coś ci powiem.
Może weźmiesz "Rzekę Hudson"?
To 3 obrazy.
I Hollenbecka...
Obrazy Hennicksa: 16,19,23.
I "Most".
Ale one są w Fairfield, a nie mam kogo posłać.
Pojadę po pracy
i przywiozę je do galerii.
- Zrobisz to dla mnie? - Jak mi się odwdzięczysz!
Możesz wystawić swoje dzieła!
Są bardzo seksowne!
Wrócę do domu.
Późno, ale wrócę.
Kocham cię, Bella.
Ja ciebie też.
Cześć.
Lubisz malarstwo?
żona pracuje w muzeum. Sama też maluje.
Dla mnie obrazy są najważniejsze.
Poza twoim mózgiem.
Lepiej się czujesz?
Migrena.
Powiedziałem: "Kocham cię".
Zapamiętam to.
Musiałem to powiedzieć.
- Nic się nie stało? - Chyba nie.
Jestem lekarzem.
Proszę się nie ruszać!
Chris?
Wiesz, co się stało?
Zjadłem nieświeżą rybę przed snem.
Kim jesteś? Lekarzem?
Operujesz mnie?
Kim jesteś?
Dlaczego cię nie widzę?
Ginger, widzisz mnie?
Tak, psy widzą inaczej.
Widzisz mnie teraz?
Doktorku! Jesteś rozmazany.
Będę wyraźniejszy, gdy zechcesz. Szybko dotarłeś do domu. Dziwne, co?
We śnie czas nie ma znaczenia.
Umarłeś, Chris.
To sen. Gdybym umarł, sam bym o tym wiedział.
Różnie to bywa.
Chcę, żeby już poszli.
Widzę wszystkich, prócz...
Nie chcesz mnie widzieć, bo nie chcesz być martwy.
Dzieci były małe, gdy umarły.
Wspominasz swoje dzieci,
gdy jeszcze żyły.
Jeśli ona idzie do szpitala, to ja też.
Katie nie idzie...
Katie nie będzie się leczyć.
Kochanie, ona dostanie zastrzyk.
Nie będzie cierpiała.
Zabijesz mojego psa?
Pomogę jej umrzeć.
Kochanie.
Ona bardzo cierpi.
Chcę jej ulżyć, bo ją...
- Kocham! - Chcesz zabić mojego psa.
Złościsz się.
Tak jest ze śmiercią.
Co z nią będzie?
Pójdzie tam, gdzie my wszyscy.
Czy to takie złe?
Dzięki, że nie posłuchałeś mamy.
Kiedy?
Gdy nie kazała tu przychodzić.
Nie pozwoliła, bo...
moje stopnie i wogóle...
Rozmawiałem z mamą.
Zawsze słuchamy się nawzajem.
O czym rozmawialiście?
żeby cię zabrać ze szkoły.
Ta szkoła nie jest dla ciebie dobra.
Gdzie teraz jesteśmy?
Może nie chcesz tu zostać? To twój pogrzeb.
Jestem po narkotyku?
Nieostro widzę.
Ale widzisz siebie. Przestajesz się bać.
Bać...?
że znikniesz.
Nie znikniesz. Tylko umarłeś.
Ta kobieta straciła swoje dzieci 4 lata temu...
A to prezent. Dla mnie.
Na naszą rocznicę.
To wyjątkowy dzień.
Jej wizja naszego miejsca, gdzie spotkaliśmy się pierwszy raz.
Mieliśmy tam wrócić na emeryturze. Dokończyć życia jako stare pryki.
Tam...
Dom naszych marzeń.
To chyba ja.
Ta rozmyta postać, to Annie.
Dziwnie znajoma, doktorku!
Pogrzeb się skończył.
Dlaczego to trwa po pogrzebie?
Drogi dzienniczku...
Zapisuję te strony, bo mój psychiatra jest głupi.
Wymyślił terapię!
Bo jeśli po śmierci dzieci poszłam do czubków, to co teraz?
Jaki głupi!
Myśli, że to dzięki niemu wtedy wyzdrowiałam...
a to tylko dzięki Chrisowi.
Malarstwo było jego pasją. Poprzez sztukę
bardziej mnie kochał, pomagał mi,
żebyśmy zawsze byli razem.
Jestem, dziecinko, istnieję.
Myślisz o mnie. Myśl o mnie zawsze.
Chodź ze mną. Zawsze byłaś ze mną.
Czytaliśmy sobie nawzajem w myślach, pamiętasz?
Ja wciąż istnieję.
istnieję!
Nadal istnieję.
Napisz to.
Napisz.
"To jest Chris".
"Ja...
wciąż...
istnieję".
Przeczytaj to.
Przeczytaj.
Kiedy to się skończy?
Nie ma reguł. Skończy się, gdy zechcesz.
Gdzie byłeś?
W innym miejscu. Myślisz, że jestem tworem twojej wyobraźni?
Wszystko jest realne. Annie, ty. Taki jest tego sens.
Jeśli jest sens...
To się skończy, gdy nie będziesz chciał, żeby cierpiała.
Na zawsze...
Nie martw się.
Nie zostawię cię samej. Nigdzie nie idę.
Do widzenia, kochana.
Katie?! To ty!
Znów jesteś młoda!
Katie!
Coś tu nie gra. Jestem w niebie dla psów.
Tam, gdzie wszyscy idziemy, nie może być źle.
A może to ty jesteś w moim niebie?
Annie!
Chris! Co ty wyprawiasz z tym stetoskopem?
- Albert Lewis? - Ostatnio widziałeś mnie,
gdy miałem 63 lata.
Myślałeś, że będę
stary, niedołężny, zrzędzący?
Któż chciałby mieć 63 lata przez wieczność?
Uważaj, woda!
Kto ze mną? Chodź tu do mnie! Poczuj bluesa!
Tańczysz na wodzie! Jak płynnie!
To byłeś ty, ciebie spotkałem, gdy tylko umarłem!
Myślałem, że mnie poznałeś, bo mówiłeś do mnie "doktorku".
Byłem twoim ulubionym "doktorkiem".
Podasz mi rękę? Znów mam kłopoty, szefie.
Chris! Chodź.
Okropny jesteś!
Wiele mnie nauczyłeś. Ładnie tu masz!
To ty masz ładnie.
- Ja? - Tak! To twoja robota!
Z początku czujemy się niepewnie i malujemy swoje bezpieczne miejsce
Ale ty pierwszy namalowałeś farbami!
Wielu rzeczy nie namalowała.
Tego ptaka!
Annie pomogła ci zacząć, poprowadziła twoja rękę.
Teraz tworzysz tu cały świat. Z wyobraźni, znanych obrazów...
Dlaczego się nie rusza?
Pofrunie, gdy zechcesz.
- Może zanurkować? - Jesteś teraz malarzem!
To twój świat!
A turkusowe skrzydła?
I trochę fiołkowego!
- Tego nie zrobiłem! - To ja.
- Jesteśmy razem - obaj decydujemy. - Mogę kazać słoniowi fruwać?
Czy Annie namalowała
wasz dom?
Tak, nasz wymarzony dom.
Przejdźmy przez rzekę.
Na skróty.
Ładny skrót.
To łatwe. Patrz!
- Utonę! - Nie możesz. Nie żyjesz.
Ja jestem tu naprawdę?
Co rozumiesz przez "ja"? Jesteś swoją ręką, nogą?
Częściowo.
Bez nich nie będziesz sobą?
Będę.
Więc co jest "mną"?
Może mózg.
Mózg jest częścią ciała, jak paznokieć czy serce.
Dlaczego mózg ma być tobą?
Bo moje "ja" jest w głowie.
Mózgiem myślę, czuję, mam świadomość istnienia.
Jeśli masz świadomość istnienia,
to istniejesz. Dlatego wciąż tu jesteś.
Nie ma okien. Boisz się coś zobaczyć?
Wypij. Pomyśl, że to kawa, a stanie się nią.
To kawa.
Farba!
Akrylowa.
- To takie trudne? - Co?
Mózg to mięso. Gnije i znika.
Myślałeś, że jest najważniejszy?
Jesteś w domu.
To nie znaczy, że jesteś domem.
Dom się rozpada, a ty odchodzisz.
- Ale go odbudowałem. - Widzisz swoje ciało, bo chcesz.
Widzimy to, co wybierzemy.
Coś ci pokażę.
Prawdziwe! A gdzie farby?
Już ich nie potrzebujesz. Teraz to twój świat.
Myśl jest realna, materia jest iluzją.
Paradoks, co?
- Gdzie tu jest Bóg? - Gdzieś w górze.
Woła stamtąd, że nas kocha.
Tylko dlaczego Go nie słyszymy? Jak sądzisz?
Pij kawę.
- Chcę mleka. - Nie przesadzaj!
No jak, Christy?
Zacznę tak.
Dobrze? Może być?
Podobno nadal żyjemy w naszych myślach.
Jeśli w ten sposób jesteś ze mną,
to dobrze.
Dlaczego wierzę, że mnie słyszysz?
Dlaczego sądzę, że możesz to zobaczyć?
Fioletowe drzewo?! Nigdy go nie widziałem.
Popatrzmy z bliska.
Dotrzemy tam w 8 sekund?
W 8 sekund? Tam?
Tak! Wystarczy jakaś zachęta!
Pofrunę!
Mogę robić, co zechcę?
Lepiej trzymaj się ziemi.
Możesz pobiec bardzo szybko.
Dam sobie radę.
Adios...
A teraz przeklinasz!
Pędż!
Pędż, Chris!
Albert!
To nowy obraz! Płótno było czyste, gdy żyłem.
Jak mogę go widzieć po śmierci?
Jesteś ekspertem, a dziwi cię to.
- Długo byłeś z Anną przed ślubem? - Nie, od pierwszej chwili to było...
Porozumienie dusz. To rzadkie, ale możliwe.
Bliźniacze dusze jednakowo zestrojone.
Nawet po śmierci.
Kontaktujecie się przez jej malarstwo.
Tego jeszcze nie znałem!
Nie możesz go zobaczyć.
Nigdy nie zobaczysz.
Kocham cię!
Czyje to ślady?
Sam je umieściłeś.
Annie...
Fantazje nie są ci teraz potrzebne.
Nie. Potrzebna mi Annie.
- Z czasem to się zmieni. - Einsteinie!
Nie ma czasu na moim zegarku!
Tu czas nie istnieje! Lecz mimo to, nie będę mniej pragnął Annie.
Twoje uczucia się zmienią. Jej też!
Nie znasz nas.
Chciałbym znać.
Marie...
Tygrys
mojej córeczki!
Katie go kiedyś poszarpała.
Marie jest tutaj?
Gdzie?
"Tutaj" jest tak ogromne, że każdy może mieć swój wszechświat.
Przecież nie dlatego nie widziałeś dotąd dzieci?
Co to znaczy, Buddo? Chcę widzieć moje dzieci!
Jak chcesz, to zobaczysz.
Boli?
A tu?
A to? Nie przestanę,
aż dostaniesz łaskotek.
Masz gorączkę, ale już spada.
Nie musisz gdzieś iść?
Zagramy w szachy?
Nauczę cię.
Nauczysz?
Przepraszam.
Albert musi popracować. Przysłał mnie do ciebie.
Dobrze?
Leona.
- Piękne imię. - Byłeś dotąd sam.
Chcesz
zobaczyć innych? Miasto?
Tak, ale w podróży dostaję mdłości.
Zamknij oczy.
Oczywiście, nie na zawsze!
O czym myślisz?
- że jestem nieodpowiednio ubrany. - Dobrze wyglądasz.
Dotąd malowałeś swój świat. Ten jest mój.
W naszym mieście musimy mieć jednakowe wizje.
Dużo pracy!
Lubię to.
Albert, na przykład,
jest misjonarzem. Ratuje zagubione dusze.
- Takie jak moja? - Nie.
Te, które nie mogą się tu dostać.
Z piekła?
Powiedzmy. Ale nie takiego, jak myślisz.
Ja pracuję ze zwierzętami.
Z Katie znamy się od dawna.
Kochany Christy. To był dziwny dzień.
Byłam dumna, że przetrzymałam to niekończące się popołudnie.
Ale w domu - coś we mnie pękło.
Gdybym wtedy nie została w galerii, nie znalazłbyś się w tym tunelu.
Cała rodzina zginęła w wypadkach samochodowych.
Aż się chce kupić rower.
Dokąd lecą?
Pomóc innym odrodzić się na ziemi.
Reinkarnacja?
Albert mówił, że to cię pocieszy.
- Cierpisz z powodu... - Utraty żony, tak.
A dzieci?
Zginęły parę lat temu.
Dlatego martwię się o żonę.
Zginęły w wypadku.
Niania prowadziła. To nie jej wina.
A żona?
Córka prosiła, żeby ich przywiozła.
Zawinił kierowca ciężarówki.
żona uważa, że gdyby to ona ich wiozła,
jej matczyny instynkt uratowałby...
Dobrze się czujesz?
Chodź, Katie!
Gdzie teraz byłeś?
Cały czas twoje myśli gdzieś krążą.
Rozmyślałem o kimś.
Twoja żona musiała bardzo kochać dzieci.
Bardzo.
I nie można nagle przestać kogoś kochać.
A jakie masz wspomnienie?
Na przykład, o córce?
To czyjeś dzieło!
Co z tego? I tak nie patrzyłeś.
Twój ruch.
To tam idziemy po śmierci?
To marzenie.
Bardzo piękne.
- Ale marzenia... - To nie rzeczywistość.
Wiem.
- Już po północy. - Jeszcze nie wygrałam.
Pierwszy raz...
Dobrze, że nie wygrałam. Nie oszukujesz.
A gdy wygram, to naprawdę. I chcę grać.
- Chyba że powiesz "stop". - Gramy, aż wygrasz.
Umarła 3 miesiące później.
Graliśmy każdej nocy.
Była dla mnie całym światem.
Nigdy nie wygrała.
Nie wyglądam,
tak jak za życia.
Kiedyś lecieliśmy do Singapuru.
Mój tata uśmiechnął się do stewardesy, która wyglądała...
Właśnie tak. I miała na imię Leona.
Mówił, że kobiety Azji są takie...
Śliczne.
Pełne gracji... inteligentne.
- To prawda. - Wiem.
Tak powiedział.
Pomyślałam, że chcę być taka, jak dorosnę.
Nadal grasz w szachy?
Czekałam na swojego partnera.
Kalifornia to okropny stan.
Niemal pchają cię do samobójstwa, zanim psychiatra każe cię zamknąć.
Troskliwe prawodawstwo. Mój jest podejrzliwy.
Wkrótce mnie zamknie.
Dla mojego bezpieczeństwa.
Miałam męża i wielką miłość, dwójkę wspaniałych dzieciaków.
Łaski,
jakie trudno dostać od życia.
A prawda jest taka,
że wszystko przepadło!
I zostaje tylko skończyć ze sobą.
Nie chcę teraz mówić "żegnaj". Umarłeś. Nie zdążyłam.
Nie chcę mówić "żegnaj".
Ale coś ci powiem.
Bez względu na odległość,
posyłam ci słowa miłości.
- Gdzie byłeś? - Daleko.
Wezwano mnie. Pracowałem.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Znalazłeś Marie.
- Jak się czuje? - Dobrze. Wkrótce ja zobaczysz.
Pozdrawia cię.
Szczególnie teraz.
Musisz przejść ciężką próbę.
Jestem z tobą. Nie jesteś sam.
Annie nie żyje.
Zabiła się.
Tego się nie spodziewałem.
Mówiłem, że nas nie znasz.
To takie zawodowe zboczenie bratnich dusz? Muszą być razem?
Ale to dobrze.
Już nie cierpi.
- Nie rozumiesz. - Nie mogła żyć.
Kiedy ją zobaczę?
Nigdy.
Nigdy! Samobójcy idą gdzie indziej.
- Za co ta kara? - To nie kara.
Dość wycierpiała.
Tu nie ma sądów.
Wszyscy są równi! Taki system.
Ale samobójcy idą do piekła?
Czy to nie jest osąd?
Chcesz walczyć?
Możesz od tego uciec, albo zrozumieć.
Piekło jest dla tych, którzy nie wiedzą, że umarli.
Nie wiedzą, co uczynili,
co się z nimi stało.
- Są tak samolubni... - Samolubni?
To nie Annie!
Nie. Z samobójcami jest inaczej.
Nie idą do piekła za złe życie, lecz z innych powodów.
Każdy przeczuwa, że nasza podróż przebiega w naturalny sposób.
Annie się zbuntowała.
I nie pogodzi się z tym.
Nie uświadomi sobie, nie zaakceptuje tego, co zrobiła.
- Tak spędzi wieczność. - Ale jest w piekle.
Piekło to nie tylko ogień i ból.
Prawdziwe piekło, to złe życie.
Jestem jej bratnią duszą. Znajdę ją.
Nic nie rozumiesz!
Tu nie ma co rozumieć! Nie wolno się poddawać!
Mówisz: nie ma reguł.
A fioletowe drzewo?
Dziwi cię, że przeszło do mnie?
Więc samobójców traktuje się tak samo?
- To nie reguła? - Nie wiem.
Wiesz, że Annie nie chce zaakceptować swojej śmierci?
Wiem, że samobójcy nie wracają!
Bądź w pobliżu, szefie, boś jeszcze mało widział!
Dobrze, zasługujesz na szansę. Znajdziemy "tropiciela".
To on się nie poddał?
Mówiono ci,
żebyś się nie upierał?
- Bez przerwy. - Mnie tak samo.
I że za wolno czytam. Nie potrzebuję okularów.
Moje oczy są tworem wyobraźni.
Usłyszysz wiele mądrych rad.
Najczęściej słusznych.
- Nie łam się. - Jasne.
żona bardzo cię kochała?
Znajdziemy ją.
Ale wówczas,
nic jej nie przekona, że to ty.
Ani też, że nie żyje. Jej bunt jest silniejszy niż miłość.
Miłość go umacnia!
Możesz jej powiedzieć wszystko.
Nawet "żegnaj".
Nawet, jeśli nic nie zrozumie,
będziesz miał satysfakcję, że się nie poddałeś.
To ci wystarczy.
Sam zdecyduję, co wystarczy.
Kiedy ruszamy?
Zamknij oczy.
- Albert to złoty chłopak. - Zgadza się.
Nie wiedziałem, że ma w sobie tyle czułości.
Nie znałem go, gdy był młody.
Byłeś dumny ze swoich dzieci?
Oczywiście!
To prostacka odpowiedź.
Więcej refleksji!
Powiedziałem: "oczywiście".
Uderzam w czułe miejsca.
To sama esencja. To łączy.
Czyni cię lepszym odbiorcą dla Anny.
Ona jest nadajnikiem: przesyła myśli o tobie.
Co robiłeś za życia?
Ostatnio?
Tak.
Rodzimy się na nowo,
gdy zechcemy.
Ostatnio
- robiłem to samo... - Psychiatra?
Spostrzegawczy!
Spodziewałeś się cierpień fizycznych?
I co potem? Śmierci?
Nie, w piekle jest zagrożenie
utraty umysłu.
Ograniczasz go!
- Ma trzynaście lat! - Przecież wiem.
Musi spotykać się z kolegami.
Wylegiwać się przed telewizorem.
Czytać książki, które lubi!
- Uważasz, że mam mu to za złe? - Gorzej.
Ian tak cię szanuje, że ma to sobie za złe.
Gdy czegoś nie potrafi, czuje się nikim. To chore!
Zabierasz mnie z mojej szkoły?
Jak możesz?
To moje życie!
Dam sobie radę,
jeśli się przyłożę.
Musisz osiągnąć więcej.
- Opuszczasz się, Ian! - Nie jestem tobą!
- Wraki. Co to za miejsce? - To wejście do piekła.
Odbierasz jakieś sygnały?
Praktycznie nic.
Bo myślałem o kimś innym.
To przykre, gdy się widzi, jak inni łatwo piszą klasówkę,
a ty jesteś głąb.
Wciąż odczuwam, że jestem gorszy od ciebie
i od innych.
Ale się nie poddaję.
"Cerber". Strażnik.
Jak się czujesz?
Najbardziej interesuje mnie,
jak się czujesz, gdy idziesz spać.
Boję się.
Wierzę ci.
Gdybym miał przejść przez piekło,
chciałbym mieć ciebie u swego boku.
Jest taki mężczyzna, którego Ian nigdy nie pozna.
Mężczyzna, którym sam miał być.
To przystojny, jasnooki młodzieniec,
lat 25.
Widzę go.
Mężczyźni lubią jego towarzystwo.
Bo jest prawy.
Ma niezłomny charakter, bez skazy.
Kobiety też go lubią.
Bo jest delikatny.
Szlachetny.
Lojalny.
Odważny.
To imponuje kobietom.
Jest znakomitym mężem.
Widzę go jako ojca.
To jego domena.
Patrzy w oczy swego dziecka,
a ono wie, że tatuś naprawdę je widzi i wie, kim ono jest.
A dziecko wie, że on jest nadzwyczajny.
Wspaniały facet.
Nigdy go nie zobaczę.
Szkoda.
Wchodzimy.
Ona tam może być.
Nie!
Nie wchodź!
Tam nie ma twojej matki, Ian!
Nie ma jej tam, synu.
Tylko z tobą chciałbym przejść przez piekło.
Winda do piekła podjeżdża.
Chodź.
życz nam szczęścia.
- Idę z wami. - Nie radzę ci.
Dlaczego?
Odkąd wiesz, że "Albert" to Ian,
brak sygnałów od Annie.
- Skoncentruję się. - Nie umiesz. Tylko gadasz.
Jedno dobre, że żona cię kocha.
A twój syn
- to dystrakt decyzyjny. - Cholerni psychiatrzy!
Schodzimy na dno.
- Ostatnia szansa. - Nigdy nie był...
Ani ty.
Łatwiej mi upilnować jednego.
- Chcesz, żeby się skupił? - Nie słuchaj go.
Nie należy do rodziny.
Nie opuszczę go!
A jak jej nie spotka?
Nie pożegna się?
Sami znajdziemy twoją matkę!
Tato, nie! Posłuchaj.
Gdy tam będziesz,
nie słuchaj go.
Znajdź ją i wydobądź stamtąd.
Zrobisz to.
Wierzę w ciebie.
Wiesz, dlaczego zostałem Albertem?
Jego jednego słuchałeś.
Posłuchaj mnie!
Myśl o mamie! O tym, co się stało, gdy umarliśmy!
O tym, że chcesz ją stamtąd wydostać.
Myśl o mamie.
O tym, jak umarliśmy.
Uczę się palić.
Lekarze nazywają to afirmacją życia.
To lepsze niż patrzenie w lustro.
Powiedziałaś: "rozwód".
Słucham.
Za bardzo się różnimy,
żeby być razem.
Dlaczego tego nie przeżywasz?
Dlaczego nie oszalałeś?
Twoje dzieci umarły.
Pamiętam.
Pamiętam tę ciszę w domu.
Sądziłem, że muszę być silny.
- Wobec mnie? - Wobec siebie.
Dla nas. Dla zasady.
Kochałem je. Ale one odeszły.
Masz wybór.
życie idzie naprzód,
albo nie.
Ty wybierasz życie.
Bywa, że gdy wygrywasz - przegrasz.
Chodź na nasz pokład.
Nie brałam
więcej niż 30% od klientów!
Teraz wiem, gdzie jestem!
Uważaj, gdzie leziesz!
Przepraszam.
Kto ma lekarstwa?
Nie jestem zwierzę!
Witaj, synu!
Tatuś?
Synu!
Tato...
Jesteś!
Witaj!
Nie jesteś moim ojcem.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Nie przychodzą.
To tylko
kwestia czasu.
- Wygląda jak pies. - Zawsze kojarzysz najprościej.
A ta? Jak serwis na 24 osoby z wazą na zupę.
Tak. Albo jak królik.
Skomplikowany królik.
Albo rubensowski biust.
Zawsze kojarzą ci się piersi. Różne piersi.
Spóźnimy się na tańce!
Wiem, co robisz.
To tylko pretekst. Wiem, dlaczego nie chcesz iść.
Trafiony.
Nie zatańczysz choć raz?
Inni mężowie tańczą, choć też są niezdarni.
Gdy wszyscy tańczą, czuję się bardzo samotna
wśród morza głów.
Wodospad Aniołów.
Trochę drogo.
Ale to nasza pierwsza rocznica. Niesamowite.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
To moja rola - wnosić przygodę do twojego życia.
Nauczyłeś mnie czegoś, co będę zawsze pamiętać.
Co to?
Zapomniałam.
Tak, tak, tak. To było: "Nigdy się nie poddawaj".
Nie poddawaj się.
Nigdy.
Jest tu.
Znalazłeś ją. Imponujące.
Spazm strachu połączył was.
Boże! Nasz dom?
- Wygląda jak nasz dom. - Nie myśl o tym. To iluzja.
Twór wyobraźni Annie.
Samobójcy zadręczają się, bo chcą się ukarać.
Nie prowokuj. Zobaczysz ją.
Powiesz, co czujesz i odejdziesz.
- Nie rozkazuj mi! - Stój!
Wiedziałem, że tu dojdziemy.
- Jesteś hazardzistą z silnym ego. - Skąd wiesz takie rzeczy o mnie?
Mówiłeś do syna "Albercie". Kto to był?
Lekarz, u którego byłem na stażu.
Był dla mnie jak ojciec.
Pięknie mówił. Wspaniały umysł.
Miał inną specjalizację przed pediatrią.
- Dziecięcą... - Psychiatrię.
Zawsze wolno czytał.
Okulary - bez oprawek.
A reszta mnie... była czarna.
Wiesz, dlaczego tak się odmieniamy? Ja, dzieci...
Opakowanie się nie liczy. Każde jest dobre.
Nie. Stary bagaż ról, autorytetów. Kto jest ojcem, kto nauczycielem.
Tu odkrywamy, kim naprawdę jesteśmy dla siebie.
Całe lata czekałem na to, żeby ci pomóc.
I pomagam ci.
Ale reszta piekła jest inna. Nie obronisz Annie.
Gdybyś miał stracić duszę, gdyby cię piekło pochłonęło,
a to by ją uratowało - próbuj, będę cię dopingował.
Odzyskałeś dzieci. One cię potrzebują.
Masz 3 minuty. Nie więcej, bo postradasz rozum.
- Jak mogę stracić rozum? - Gdy jej świat stanie się twoim.
Wtedy nie ma powrotu.
Myśl o mamie.
O tym, że chcesz ją wyciągnąć.
Było otwarte!
Nie chciałem przestraszyć.
Kim jesteś?
Sąsiadem.
Kupiłem dom Gormanów.
Właśnie się wprowadziłem.
Nic o tym nie słyszałam.
Jesteś Annie Nielsen?
Dużo o tobie mówili.
Na przykład, co?
że jesteś zdolną artystką i pracujesz w muzeum.
Jesteś wdową.
Pani Gorman uwielbia
twoje róże.
Były piękne.
Ale w okolicy spadło ciśnienie wody.
Nie ma...
prądu ani gazu.
Wielu rzeczy
nie ma.
Brak mi czystych ubrań i ulubionych książek.
Nie ma obrazów, nad którymi pracowałam.
Są wszędzie, codziennie!
Zabiłem go!
Po nim.
Dzięki.
- Zginęły jakieś obrazy... - Bardzo mi bliskie.
Takie, które mi przypominały...
Mojego męża i dzieci.
Dlatego nigdzie
nie wychodzę.
Bo mogą wrócić?
- życzę ci tego z całego serca. - Nie wrócą.
Wiesz...
Gdy ktoś umiera, to znika.
Moja żona się zabiła,
gdy zginęły nasze dzieci.
Była cudowną osobą. Czy to nie smutne?
- Nie musisz już iść? - Nie.
Ale jeśli chcesz...
Ostatni raz widziałem moją żonę w naszą rocznicę.
Nie wychodzisz?
Za chwilę, bo gdyby był ten sam problem...
To nie była rocznica ślubu, tylko wyjątkowy dzień,
O którym nikt nie wiedział.
Chcę coś powiedzieć.
Nie musisz odpowiadać.
To bilet w jedną stronę. Dla mnie.
To, że będę z tobą, nie pomoże ci. A mnie zabije.
Dziś jest dzień D.
"D" jak decyzja...
O rozwodzie.
To by było D.R.?
Przepraszam za pomyłkę.
Nie jest dobrze. Nie odzywasz się od miesiąca.
Cindy dzwoniła. Mówiła, że czekają na ciebie.
Plastycy i kuratorzy spotkają się z tobą, gdy się lepiej poczujesz.
Powiedziałem jej, że miałaś wtedy spotkanie w muzeum
i dlatego nie pojechałaś z dziećmi.
Gdybyś wróciła, to by znaczyło, że wszystko jest w normie.
Znaczyłoby, że zdradziłaś dzieci.
Powiedziała, że zwariowałaś, a ja na to,
że jest wredną suką. Rzuciłem słuchawkę Obraziła się.
To, co w myślach, to jest prawda.
Bez względu na to, czy się o tym wie, czy nie.
Wtedy właśnie zrozumiałem, że też nie jestem bez winy.
Nie dlatego, że jestem taki jak ty,
ale dlatego, że nie mogę się z tobą połączyć.
Więc zostawiłem cię samą.
Nie poddawaj się.
Dobrze.
Pogodziliście się.
To bardzo romantyczne.
Ale i tak się zabiła.
- Dała za wygraną. - Nic w tym złego.
- A mąż - Był tchórzem.
Być silnym, nie poddawać się. W to uciekł.
Odrzucił ból, ale też zerwał więzy
z ukochana osobą.
Bywa, że gdy wygrasz - przegrywasz.
Gdy zobaczył dzieci...
Mówiłeś, że nie żyją.
Można zobaczyć zmarłych. We snach.
Jeśli się chce.
Chcę zobaczyć Chrisa.
Pomogę ci. To łatwe.
To jest jak...
Malowanie obrazu.
Zrobimy to razem.
Zamknij oczy.
Nie bój się.
Gdzie się pobraliście?
Chyba nie marzyłaś o ślubie z kimś innym?
Tęskniłam za tobą.
Annie. To się dzieje naprawdę.
Ten człowiek w ogrodzie
to ja.
Nie!
Kimkolwiek jesteś,
nie odbierzesz mi go!
Przepraszam.
Muszę ci coś powiedzieć. Zostało mi mało czasu.
Przepraszam za to wszystko, czego ci nie dałem.
Nigdy ci nie kupiłem dodatkowej kanapki z mięsem.
Ani tej dużej.
Nigdy cię nie rozśmieszyłem.
Chciałem być z tobą na starość.
Dwa stare, zgryźliwe pryki o zwiędłych ciałach.
W końcu jesteśmy razem. Nad jeziorem z twojego obrazu.
To było nasze niebo.
Jest do czego tęsknić.
Książki... drzemki... pocałunki...
i kłótnie... Czasem były potworne!
Dzięki ci za nie.
Dziękuję ci za twą dobroć.
Dziękuję za nasze dzieci.
Za pierwszy raz, gdy je zobaczyłem.
Dziękuję za to, że byłaś kimś, z kogo byłem zawsze dumny.
Za twą odwagę i łagodność.
Za to, jak wyglądałaś, i że zawsze chciałem cię dotykać.
Byłaś moim życiem.
Przepraszam za każdy zawód, jaki ci sprawiłem.
Szczególnie za ten.
- Myślałeś, że nie wyjdę. - Byłeś dość długo.
Przez ten czas zrozumiałem, że masz rację.
Nie możesz jej pomóc.
Ta podróż była dla ciebie.
Byłeś bliski...
Utraty rozumu? Tak.
Na samej krawędzi.
Wyszedłem, żeby ci powiedzieć, że się poddaję.
Ale nie tak, jak myślisz.
Idź do domu, Al. Powiedz moim dzieciom, że je kocham.
Nie opuszczę ich matki.
Dzięki.
Dokąd zmierzamy?
Za chwilę
nie będziemy się znali.
Ale będziemy razem.
Tam, gdzie nasze miejsce.
Dobrzy ludzie idą do piekła, bo nie mogą sobie wybaczyć.
Ja nie mogę.
Ale mogę wybaczyć tobie,
że zabiłam nasze dzieci?
I kochanego męża?
Nie.
że każdy facet poszedłby do nieba, albo do piekła, byle być z tobą.
Nie dlatego, że jestem taki jak ty,
ale dlatego, że nie mogę się z tobą połączyć.
Przepraszam, że cię zostawiłem.
Nie poddawaj się.
Christy?
Co się tu stało?
Zimno.
Boże, nie!
Nie poddawaj się, Christy!
Nie, nie, nie poddawaj się!
Pamiętasz mnie?
Bywa, że gdy przegrywasz, wygrasz.
Jak się tu znaleźliśmy?
Podróż odbywa się, jak wszystko, w umyśle.
Trzeba zamknąć oczy,
jeśli wiesz, dokąd się udać.
My wiedzieliśmy.
Ty wiedziałaś.
Próbowałem wszystkiego. Nie wyszło.
Aż zacząłeś iść moim śladem.
Dla ludzi niemożliwe jest to,
czego nigdy nie widzieli.
Przepraszam panią.
Szykować niespodziankę?
To jeszcze nie to.
Mama?
Chcę, żebyśmy się razem zestarzeli. Możemy tutaj?
Chcę wszystkiego. Byleby z tobą.
Tak będzie.
A może wrócimy,
by się znów narodzić?
Jednego nie możemy tu mieć: jeszcze raz się poznać,
Od nowa się zakochać...
Dokonać innych wyborów.
Spróbować jeszcze raz.
Unikać ostrych narzędzi.
Nie będziemy się martwic o dzieci, będą tutaj.
Chcą, żebyśmy poszli.
życie człowieka,
to jedno mgnienie oka. A potem, będziemy wszyscy razem, na zawsze.
Jak cię znajdę?
Znalazłem cię w piekle. Nie uda ci się w New Jersey?
Gdy byłem młody, spotkałem nad jeziorem piękną dziewczynę.